Մի տխուր, բայց ցավոք սրտի ճշմարտախոս պատմություն…

 

1383663_1414537618774712_2038543434_n

1995 թվականին ծնվեց մի փոքրիկ աղջիկ: Կապույտ աչքերով, ոսկեգույն մազերով: Փոքրիկ հրաշքը շատ էր սիրում բնությունը: Ամբողջ օրը բնության գրկում էր: Բոլոր եղանակներն էլ սիրում էր, բայց ամենաշատը աշունն էր սիորւմ: Ամեն աշուն նա միշտ գնում էր անտառ, մնում էր անտառում մի քանի ր, իսկ հետո վերադառնում: Սիրում էր դեղին տերևները, կարմիր երանգները, թույլ արևը, խշխշոցը…

Անցնում էին տարիներ, աղջիկը մեծանում էր և տարեց տարի սկսում էր ավելի և ավելի սիրահարվել կյաքին: Մի աշնան օր, երբ նա 10 տարեկան էր, գնաց ինչպես միշտ անտառ մի քանի օր գիշերելու: Գնաց մի փոքրիկ խրճիթ, ոը տարիների ընթացքում իր հայրիկի օգնությամբ էր կառուցել: Գնաց այդ տունը և նստեց պատշգամբի մոտ: Նայում էր, թե ինչպես է կաթկթում անձրևի կաթիլները: Կաթ-կաթ… Նայում էր և հիանում:

Վերջապես այդ երկար դիտումից հետո նա մի գիրք վերցրեց և սկսեց կարդալ և հանկարծ այդ ժամանակ մի մեծ պայթյունի ձայն լսվեց: Այնպիսի տպավորություն էր, որ մի անձնավորություն ուզում է ոչնչացնել այն ամենը ինչը կտեսնի իր ճանապարհին: Դժբախտաբար հենց այդպես էլ կա: Ուրիշ մարդիկ մի մեքենա էին կառուցել, որը ինչ տեսնում էր իր ճանապարհին՝ ջարդում էր, կտրում էր, վառում էր…. Խեղճ աղջկա աչքին երևաց, թե ինչպես է անհետանում իր սիրելի անտառը և վախից նրա հայացքը սառեց մեքենային նայելու ընթացքում այն աստիճանի, որ պատահեց ամենագլխավոր և ցավալի դժբախտությունը…

Աղջկա հոգին մնաց իր սիրելի անտառում…

2 thoughts on “Մի տխուր, բայց ցավոք սրտի ճշմարտախոս պատմություն…

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s